Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

Το δίδαγμα από την άλωση της Κωνσταντινούπολης


Αν κρίνουμε από τα γραφόμενα του Γεωργίου Πλήθωνος Γεμιστού στις προτροπές του προς τους δεσπότες του Μοριά και τον αυτοκράτορα , η αυτοκρατορία σάπισε εκ των ένδον λόγω της συσσώρευσης υπέρμετρης αδικίας και καταλήστευσης των λαϊκών μαζών από μια στυγνή ολιγαρχία αφενός και αφετέρου λόγω της ελλιπούς παιδείας η οποία αντικαταστάθηκε από την θρησκοληψία.
Τα δύο αυτά φαινόμενα αποδόμησαν το νόημα της ύπαρξης της αυτοκρατορίας και την άφησαν να ολισθήσει στη καταστροφή.

Μοναδική σωτηρία θα μπορούσε να ήταν η εθνικοκοινωνική επανάσταση των Ελλήνων όπως την οραματίσθηκε ο μέγας Πλήθων που για διάφορους λόγους ήταν αδύνατο να αναπτυχθεί στη συνείδηση της εθνικής κοινότητος εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο αλλά ούτε και να επιτευχθεί εκ των άνω , δηλαδή από την άρχουσα ληστρική και σκοταδιστική τάξη , παρά την ηρωική προσπάθεια και τον ηρωικό θάνατο εν τέλει του τελευταίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.
Τις ίδιες συνθήκες περνά και σήμερα ο ελληνισμός , παραδομένος στα χέρια μιας ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας που εισέδυσε ήδη εντός των τειχών.
Αν αποτύχει και αυτή τη φορά η επαναστατική ιδέα , τότε η σκλαβιά του έθνους θα επεκταθεί όχι μόνο στο χώρο αλλά και σε αυτή τη ψυχή του ελληνισμού.
Το δίδαγμα της σημερινής ημέρας είναι πως οι πολιτείες χάνονται χωρίς δικαιοσύνη , γνώση και ισχύ.
Η ανοχή προς ότι καταστρέφει αυτές τις θεμελιώδεις αξίες συνιστά ροπή προς το θάνατο. Μόνο η ακραία εναντίωση στη φθορά διασώζει τα έθνη.

Λουκάς Σταύρου